“Bitsin artık…” derken... cümlemi tamamlayamıyorum. Aslında bazen bitmiş oluyor, eve dönüyorum, eski hayatıma... sonra, her gün duyduğum o sesi duyuyorum. “KALLLLLLK” Gözlerimi açtığımda ilk gördüğüm şey üst ranzamın tahtasına yazılmış yazılar; 89/1, 89/3, kral celp 89/2, şafak 300… Herkes can sıkıntısından koğuşlarındaki yataklara celp dönemlerini ve şafaklarına kaç gün kaldığını yazmış. Kalktıktan sonra herkes bir telaş içinde 30 dakikada iştimaya hazırlanıyor. İşte o anda her sabah aynı şeyi söylüyorum “Bitsin artık bu askerlik”.