Neredeyse yarısına kadar geldik. 2 ay göz açıp kapayıncaya kadar geçti. Kütahya, Eskişehir  derken geçen 2 ayın farkında olmuyor insan ama bazen de zaman durmuyor değil.

Gece yatağa yattıktan sonra günün bittiğini, bir gün daha azaldığını düşünmek ayrı bir mutluluk. Tabi geriye kalan gün sayısını düşününce de mutluluk yarım kalıyor; Ta ki kalan gün sayısı geçen gün sayısından az oluncaya kadar.

 

“Bitsin artık…” derken... cümlemi tamamlayamıyorum. Aslında bazen bitmiş oluyor, eve dönüyorum, eski hayatıma... sonra, her gün duyduğum o sesi duyuyorum. “KALLLLLLK” Gözlerimi açtığımda ilk gördüğüm şey üst ranzamın tahtasına yazılmış yazılar; 89/1, 89/3, kral celp 89/2, şafak 300… Herkes can sıkıntısından koğuşlarındaki yataklara celp dönemlerini ve şafaklarına kaç gün kaldığını yazmış. Kalktıktan sonra herkes bir telaş içinde 30 dakikada iştimaya hazırlanıyor. İşte o anda her sabah aynı şeyi söylüyorum “Bitsin artık bu askerlik”.